www.napiprojekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
.
BYZANTIUM
.
Moja historia nie może ujrzeć światła dziennego.
Wciąż piszę ją na nowo, gdy tylko znajdziemy schronienie.
Piszę o tym, o czym nie mogę mówić.
O prawdzie.
Opisuję wszystko, a potem rozrzucam kartki na wiatr.
Może choć ptaki to przeczytają.
Twoje?
Często je tu znajduję.
Musiały wyfrunąć z czyjegoś okna.
"Miała udusić dziecko tuż po porodzie, ale coś kazało jej na nie spojrzeć.
Usłyszała bicie serduszka, poczuła zapach zakrwawionej główki
i owładnęła nią miłość".
- To tylko fragment. - Za którym kryje się historia.
Przejdziemy się?
Moja opowieść rozpoczyna się od Clary...
i na niej kiedyś się zakończy.
Clara... pełna tajemnic.
Moja wybawicielka.
Moje brzemię.
Moja muza.
- Kurwa mać, Wendy! - Oddzwonię.
Ty bucu!
Obmacywał mnie!
- Rozwaliła mu nos. - Zasłużył sobie.
- Ernie, wyprowadź go. - Mój nos.
Napijesz się herbaty?
Wejdź, proszę.
Pracuję tu od dwóch tygodni. Chcę zapłaty.
Nie spisywaliśmy umowy, więc jaka zapłata?
Przepraszam. Widziałyście ją?
Przykro mi, ale nie.
Nie.
- Co robisz? - Należą mi się.
Witaj, Claro.
Mamy tu tyle dziwek, ale ta zarabiała najwięcej.
Szkoda. Była strasznie sexy.
Kurwa!
Strasznie męczący pościg. Marnujesz mój czas.
Twoje kurewstwo przechodzi wszelkie pojęcie.
Dobrze wiesz, kogo szukam. Gdzie ona jest?
Taki kiedyś byłem.
A ta dziewczyna...
Zakochałem się w niej.
Kochałem ją całe życie.
To pańska żona?
Wyszła za mojego brata, Johna.
Byli szczęśliwym małżeństwem.
Nigdy nie dowiedziała się o moich uczuciach.
On też.
Przychodzi w życiu taki moment, gdy trzeba wyjawić tajemnice.
Skrywasz jakiś sekret, prawda?
W dzieciństwie opowiadano mi historię o upiorach.
Ani martwych, ani żywych.
Księża nas nimi straszyli.
Nazywam się Eleanor Webb.
Jestem gotów.
Jest pan pewien?
Spędziłem dość czasu na tym padole, możesz mi wierzyć.
Jestem spokojny.
W końcu nastanie ład.
Ona go zakłóca.
Nie wiem, o czym pan mówi.
Dokąd to?
Chciałam przemyć panu ranę. Rzuca się w oczy.
Miałaś tyle czasu, a niczego się nie nauczyłaś.
Masz nikczemną naturę.
Niech pan zamknie oczy.
- Clara? - Wyjdź stąd.
- Czemu go tu sprowadziłaś? - Był silniejszy niż sądziłam.
- To nasz dom. - Musimy wyjechać, Eleanor.
- Nie chcę... - Musiałam to zrobić!
- Kiedyś to zrozumiesz. - Jak dorosnę?
Nie masz, kurwa, pojęcia, co ja dla ciebie robię!
- Zrobiłaś to dla mnie?! - Pakuj się!
- Podobało mi się tu. - Pakuj się!
- Kim on był? - Nikim.
Kąpała kiedyś mama swojego bobasa.
Najmłodszego z dziesięciu, nie sięgał do pasa.
Mama była gruba, a dziecko - chudzinka.
Szkielet w ludzkiej skórze, nie miał nic z muminka.
Odwróciła się mama po mydełko z półki...
- Dziękujemy! - Trzymajcie się!
Już tu kiedyś byłyśmy.
Nie wygłupiaj się. Idziemy.
Nie pamiętasz?
Tu będzie nam dobrze. Mam przeczucie.
- Ostatnio mówiłaś to samo. - O tamtej norze?
Już o niej zapomniałam.
O co chodzi?
Nie można odrzucać przeszłości, jakby się nie wydarzyła.
Muszę martwić się o teraźniejszość.
Głuptas.
Idź się rozerwać, dobrze?
Pójdę coś zarobić.
Do roboty.
Clara nigdy nie jest samotna.
Zawsze potrafi sobie znaleźć towarzystwo i pieniądze.
Przychodzi jej to z łatwością, tak samo jak kłamstwo.
- Znasz ją? - Nie.
Ja wolę samotność. Moim towarzyszem jest przeszłość.
Ona żyje.
50 za loda, stówa za dymanko.
Zatrudnili cię?
Więc jesteś ulicznym grajkiem. Możesz puścić kapelusz.
Nie mam nic przeciwko.
To było piękne.
Umiesz mówić?
Nie mam kapelusza.
- Jak zapamiętujesz te nuty? - Zapamiętuję wszystko.
Takie moje przekleństwo.
Znasz coś jeszcze? Spróbuj trochę ich ożywić.
Same tu sztywniaki.
Muszę już iść.
Kończę o dziesiątej!
Wejdź.
50, jak miło.
- Przyjechałeś tu na wakacje? - Nie.
- Jesteś tutejszy? - Tak.
Szukasz towarzystwa.
Ona...
Kto?
Mamusia... umarła.
Tak mi przykro.
Był pogrzeb.
Nie dałem rady. Uciekłem.
Twoja rozpacz jest najlepszym świadectwem miłości.
A miłość jest dobra.
Na pewno byłaby z ciebie dumna.
Taki kochany synek.
Nie dawałem jej powodów do dumy.
Nawet nie potrafiłem odebrać telefonu.
Interes się posypał i nie stać mnie na rachunki.
Znalazłem jej oszczędności i na co je wydaję?
Na kontakt z ludźmi.
- W porządku? - Tak, przepraszam.
- Mam na imię Camilla. - Noel.
- Jaki interes prowadziła twoja mama? - To był pensjonat.
Duży?
Tak, całkiem spory.
To może pojedziemy do ciebie?
Będziesz tak miły?
Możemy pojechać do mnie.
- Fajnie, że czekałaś. - Nie czekałam.
- Gdzie nauczyłaś się tak grać? - Długo ćwiczyłam.
Jak długo?
200 lat.
Tak się ten czas wlecze, co?
Skołowałem ci kubek.
I trochę kasy.
Nie jest tego dużo.
Dziękuję.
Ten skrawek papieru...
Jest na nim mój numer telefonu.
Nie mam telefonu.
W każdym razie... miło cię poznać.
Do widzenia.
Ella! Patrz, kogo znalazłam!
Panny w opałach.
Wiesz, kim jest Noel?
Jest rycerzem w lśniącej zbroi, który wybawi nas od złego.
To moja młodsza siostra.
- Cześć. - Czołem.
No i proszę.
Wszędzie cię szukałam.
Nie mogę znaleźć kluczy.
Już otwieram.
Zapraszam.
Ufam ci, Camillo.
- Nie rób tego. - Nie zrobię.
Schludnie to tu nie jest.
Kiedyś to był hotel.
I pensjonat.
Mama zajmowała trzy górne piętra.
Serwowała też śniadania. Było bardzo rodzinnie.
Potem zrobił się z tego przytułek.
Jest trochę zaniedbany, ale za nic by go nie oddała.
Powinnyście zobaczyć widoki.
- Wspaniały widok na molo. - Cudownie.
Tu jest stołówka.
Ładnie tu.
Uroczo.
Mam tu mały bałagan, ale nie spodziewałem się gości.
Pokaż mojej siostrze jej pokój.
No tak.
Pokażę ci twój pokój.
Chodziłem po domu i...
tłukłem, co popadło.
Nie mogłem na siebie patrzeć.
Camilla mówiła, że ty też straciłaś mamę.
Jest twoją prawną opiekunką.
Jest bardzo dzielna.
Rozumiem to, co musi robić.
Naprawdę?
Potrzebuje pieniędzy.
Chcę tylko powiedzieć, że... nie przeszkadza mi to.
Możecie zostać.
Dziękuję.
Jedynie ci, którzy gotowi są na śmierć, dostąpią życia wiecznego.
Idź.
- To koniec. - Czego?
Czasu.
Makabryczne odkrycie w spalonym mieszkaniu
- Kim on był? - To już przeszłość.
- Kto to był? - Pierdolony potwór.
Powinnam za to dostać medal.
- Wyjeżdżamy dzisiaj? - Jesteś zmęczona, kochanie?
Powinnyśmy tu zostać kilka dni.
Przyczaimy się, odpoczniemy, zarobimy trochę forsy.
Mogłabym otworzyć interes, jak dawniej.
- Nie musisz tego robić. - Daj spokój.
To miejsce jest idealne. Byłybyśmy bogate.
Nie możemy znaleźć innego sposobu?
Wszystko w porządku, mój aniele. Nie będę cię w to mieszać.
Wybacz, Noelu.
Bałem się, że jesteś tylko snem.
Myślałem, że kiedy się obudzę, ciebie nie będzie.
A to niby czemu? Masz wszystko, czego mi trzeba.
Eleanor Webb.
Patrzcie tylko.
Piękna niczym lilia.
Znam twoją matkę.
Moja matka nie żyje.
Tak ci powiedzieli?
Okłamywali cię.
Twoja matka coś mi ukradła.
Teraz ja ukradnę coś jej.
Moja choroba jest nieuleczalna.
Kiedy z tobą skończę, przestaniesz być dzieckiem.
Patrz na mnie!
Nic ci nie jest?
Camilla opowiadała o twoim pobycie w domu opieki.
Mówiła...
Mówiła, że spotkało cię tam coś złego.
Dopóki tu mieszkasz, nic złego ci się nie przydarzy.
Obiecuję.
Ona nie nazywa się Camilla i nie jest moją siostrą.
Jestem Claire.
- Ma na imię Clara. - Wolę Claire.
- Nie rób tego. - Ciągle kłamiesz.
Jeśli mu powiesz, zabiję go.
Nie korci cię czasem, by wyznać prawdę?
Przetrwałyśmy dzięki zasadom. Trzymaj się ich.
Ile twoja mama zarabiała w tydzień?
W sezonie? Koło tysiąca.
Zarobilibyśmy tyle w jedną noc. Mógłbyś spłacić długi.
- Chcę ci oszczędzić takiego życia. - Nie musiałabym tego robić.
Moglibyśmy zatrudnić kilka dziewczyn.
To dom mojej matki.
Jest tak piękny
jak nikt na świecie,
a krew jego rubinowa.
O przyjdź, kwitnący dniu,
przyjdź jak najszybciej.
Niech sen o miłości
skończy się...
Kiedyś nic tu nie było.
Nie było hotelu, ani promenady.
Tylko plaża, suszące się sieci...
wielkie okręty w zatoce
i dzieci zbierające małże.
Moja matka była wśród nich, bosa na piasku.
Słyszysz mnie?
Moja mama żywi się ludzką krwią... już od dwóch stuleci.
Kiedyś była zwykłą dziewczyną.
Nigdy nie mówiła o swojej rodzinie.
Musiała o nich zapomnieć.
Jej historia zaczyna się od dwóch oficerów, czekających na pobór.
Są słodkie? Mogę skosztować?
Jednym z nich był kadet Darvell.
Masz.
Perła dla perły.
Drugim - jego dowódca, kapitan Ruthven.
Mogę zaoferować ci przejażdżkę?
To jeszcze dziecko, Ruthven.
Ale jeździć już umie, jak mniemam.
Nie jedź z nim.
Perła zawsze pozostaje czysta,
choć ostryga zaczyna już gnić.
Mam dla ciebie prezent.
Kapitan Ruthven!
Oto skarb, który znalazłem na plaży.
Witaj, kochanie. Nie ma się czego bać.
Chodź.
Pokażę ci ulubiony pokój kapitana.
Jesteś wśród przyjaciół.
Nic mi nie dałeś, panie. Jedynie wziąłeś.
Dałem ci nową pracę.
Witaj w dorosłym życiu...
Ileż to historii ma podobny początek?
...dziwko.
Tysiące.
Kiedyś wrócę...
by sprawdzić, czego się nauczyłaś.
Chodź.
Dlaczego płaczesz?
Mam tu pewnego dżentelmena, który przywróci ci uśmiech.
Żadnych dzieci.
Znasz zasady.
Pewnego dnia przyszłam na świat.
W dniu narodzin istnieje duża szansa, iż zostaniesz zamordowany.
Więcej duszyczek zginęło z rąk matki niż z rąk obcych ludzi.
Matka chciała mnie zamordować...
ale owładnęła nią miłość.
Zostawiła liścik, "To moja córka, Eleanor Webb.
Chcę, by miała godziwe życie.
Zapłacę za jej utrzymanie złotem, za każdy miesiąc jej życia.
Chcę zaoszczędzić jej życia, jakiego doświadczyłam.
Było marne od samego początku.
Powiedzcie jej, że umarłam".
Wiodłam więc godziwe życie.
Śpiewając pieśń sierocą.
Nauczyłam się, że cnota i skromność wiodą do szczęścia.
Mieszkałam w sierocińcu Northaven.
Chciałabym móc nazwać go domem.
Przepraszam!
Kurwa.
Paskudna rana.
- Muszę wracać do domu. - Pomogę ci.
Mam twój rower, nic się nie martw.
Trzeba to zszyć.
- Chciałaś się zapisać? - Słucham?
Do szkoły?
Nie wiem.
Zostaw tu rower.
Nienawidzę widoku krwi. Możesz zadzwonić?
- Boże, co się stało? - Przewrócił się.
On krwawi!
Trzymam go. Weź kluczyki.
Jesteś jego dziewczyną?
Gdzie są kluczyki?!
Powiedział ci?
- Masz kluczyki? - Tak.
Trzymaj się, Frank.
O boże, Frank!
Stać cię na więcej.
- Pocałujesz mnie? - Co, do chuja?
Po co?
W nagrodę za moją podłość.
Świat będzie bez ciebie piękniejszy.
Już dobrze. Trzymam cię.
- Chcę umrzeć. - Wcale nie.
Nie dzisiaj.
Jak jutro nadal będziesz chciała, to sama cię załatwię.
Jest jeszcze pora odwiedzin?
Dzięki, że go przyprowadziłaś.
Nie powiedział mi o tobie. Tacy właśnie są chłopcy, prawda?
- Długo się spotykacie? - Ledwo się poznaliśmy.
Cieszę się.
- Jak masz na imię? - Eleanor.
Gabi.
Bierze antykoagulanty. Dlatego tak mocno krwawi.
Od lat walczy z białaczką.
Jest w fazie remisji i mamy nadzieję, że już po wszystkim.
Jest taki pełen życia.
Proszę mu nie mówić, że tu byłam.
Anioł...
Pokój z tobą. Niech otoczy cię światło.
Przyszłaś po mnie.
Wybacz mi to, co muszę zrobić.
Cześć.
Umiesz mówić?
Mówisz po angielsku?
Biedna podlotka.
Oby płaciła tak jak obiecywała, bo inaczej odchodzę.
Może odstawimy lesbijski numerek.
Ja nie mam nic przeciwko.
To moja młodsza siostra.
Nie pije i nie zabawia się. Zostawcie ją w spokoju, jasne?
Panowie na was czekają.
Bądźcie profesjonalistkami albo wrócicie do obciągania na ulicy.
Będę trzymać cię od tego z dala.
- Żeby mnie nie szokować? - Potrzebujemy kasy.
- Wcale nie narzekam. - To przestań być taka nadęta.
Jak mogę być nadęta, skoro widziałam to już tysiące razy?
A co innego miałybyśmy robić?
Wiem, że nie mogę liczyć na twoją wdzięczność i szacunek.
- Stać cię na więcej. - Ja nas żywię. Tak robią matki!
Matki dbają o to, jak żyją ich pociechy.
A co to za życie?!
Ludzie muszą opowiadać historie.
To podstawa, która nas jednoczy.
Poprzez opowieści możemy zrozumieć samych siebie,
zrozumieć świat.
Zamknijcie oczy.
Doświadczenie jest punktem wyjścia dla naszej inwencji twórczej.
Pomyślcie o swoim dzieciństwie.
Kiedy powiem wasze imię...
podacie mi wspomnienie, jakiś szczegół, jakieś uczucie.
Pierwsze, co przychodzi na myśl.
Eleanor.
Matka.
Co z nią?
Podchodziła nocą do świetlika.
Bałam się.
Dlaczego?
Powiedzieli mi, że nie żyje.
Co potem?
Oblicze w oknie nie wyglądało na ducha.
A jednak.
Wiedziałam, że nie może być żywa.
Mój przyjaciel, David Atkinson.
Tylko ja go widzę.
Pewnie zbyt długo byłem samotny
i David zaczął pojawiać się w moim pokoju.
Bawiliśmy się.
Chyba z tego wyrosłem.
Przestał przychodzić, gdy skończyłem 7 albo 8 lat.
Jakoś tak.
Dziękuję.
Najśmieszniejsze jest to...
że wiele lat później dowiedziałem się,
że przed nami mieszkali w tym domu Atkinsonowie.
Ich dziecko zmarło nagle.
Miało na imię... David.
Niezła historia.
Wszyscy wstajemy.
Zastanówcie się, kim jesteście.
I na następne spotkanie...
napiszecie wypracowanie...
zatytułowane...
"Jestem".
Jest tylko jedna zasada.
To musi być prawda.
Nie pasujesz tu.
To rodzinna miejscowość mojej mamy.
Przyjechaliśmy tu, gdy zachorowałem.
Opieka medyczna jest tu darmowa,
a ja pochłaniałem większość naszych skromnych funduszy.
Tata dojeżdża do pracy.
Niezbyt mu się to podoba, ale... cóż począć?
Mama powiedziała mi, że odwiedziłaś mnie w szpitalu.
Ona myśli...
że jesteś moją dziewczyną.
- Byłoby aż tak źle? Bo ja... - Byłoby fatalnie.
Posłuchaj...
Wiem, że jestem chory i w ogóle, ale...
Nie.
Fatalnie dla mnie.
Gdybyś żył z tajemnicą...
która wymaga ciągłych kłamstw i życia w samotności,
gdybyś zawsze tak żył, ale pragnął zmiany,
co byś zrobił?
Wyjawiłbym tę tajemnicę.
Powiedz mi.
Matka zrobiła dla mnie trzy rzeczy.
Oszczędziła mnie przy narodzinach.
Opłacała moje utrzymanie, pracując na kolanach i na plecach.
I obdarzyła mnie historią, której nie mogę wyjawić.
Kiedy miałam 6 lat, umierała.
Takie jak Clara nie żyły długo.
Płuca jej gniły, ale trzymała się swego okrutnego żywota.
Gdzie byłaś?
Kapitan czeka.
Kapitan Ruthven powrócił z wojen.
Proszę ją ukarać, panie.
Ze wszystkich nierządnic, jakie stworzył, Clara była jego ulubienicą.
Ta wam się spodoba. Jest zadziorna.
Wtedy, pewnego zimowego poranka, przybył nieznajomy.
- Źle się czujesz? - Nie, panie.
- Pamiętam cię. - Bardzo się zmieniłam.
A ja?
Zmieniłem się?
Zmieniłem.
Bardziej niż sobie wyobrażasz.
Rozsuń zasłony.
Przeklęta dziwka!
Chcę ciemności!
Światło cię razi?
Darvell...
Przyjacielu.
Przecież byłem przy tobie.
Widziałem jak umierasz.
Dziękuję za twoją służbę.
Czego chcesz?
Nie chcę ci niczego zabierać.
Chcę ci coś dać.
Wrócę o zmroku.
Ja również wolę ciemność.
- Nie! - Ty suko!
Odpowiedzią na jej pytania były spadające ciosy.
Jak zwykle, zniosła je w milczeniu.
Czekała, aż burza przeminie.
Jaki to dla ciebie czas?
Liniowy.
Gdy dzień kończył się nieubłaganie, kapitan opowiedział o wydarzeniach,
przechodzących wszelkie pojęcie.
W Irlandii wybuchło powstanie. Mieliśmy je stłumić.
Obaj byliśmy ranni.
Ja miałem rany powierzchowne, ale u Darvella wdała się gorączka.
Wyniszczała go.
Próbowałem nakłonić go do powrotu.
Słusznie postąpiłeś.
Wiedziałem, że podróż może pogorszyć jego stan.
Darvell był bogaty i naiwny.
Nie miał spadkobierców.
Zacząłem życzyć mu śmierci...
ale zanim zabrała go ziemia, zjawiło się dwóch mężczyzn.
Chyba uczeni od martwych języków i starych manuskryptów.
Jakby starożytna wiedza mogła powstrzymać jego śmierć.
Szukałeś w złym miejscu, synu.
Oto i ona.
Dziękuję.
Powiedział, że musimy odnaleźć świątynię, która posiada moc leczenia.
Stała na bezludnej i jałowej wyspie.
Uznałem to za akt desperacji umierającego człowieka.
Wyglądała jak złowieszczy palec, wystający z oceanu.
Bardziej skała niż wyspa.
Wioślarze nie chcieli zejść na ląd.
Mówili, że to przeklęte miejsce.
Było stromo, ale Darvell wspinał się mimo to.
Myślałem... a raczej miałem nadzieję, że jego serce nie wytrzyma.
Sprowadziłeś nas tutaj, byśmy znaleźli...
chatę pustelnika?
Znienawidziłem to miejsce.
Niebo aż roiło się od ptaków. Niemal przyćmiły słońce.
Jakby wiedziały coś, czego my nie wiedzieliśmy.
Kazał mi nabrać wody, ale to był fortel.
Znalazłem ciało. Nie oddychał.
Jego dusza uleciała.
A ja uciekłem.
Nigdy o tym nie wspominałem.
Wziąłem jego pierścienie...
a po powrocie przejąłem też mienie.
Wszystko co mam, należy do niego.
Co on zamierza?
To nie jest pańska bratowa. Ona nie żyje.
To tylko skorupa, w której mieszka czyste zło.
- Otworzę. - Ja to zrobię.
Nie jesteś za młody?
Zastałem Eleanor?
A co?
Przeczytałem jej opowiadanie. Przekaże jej pani?
Nie ma jej.
Spadaj. No już.
Ella.
Rozumiem, że Claire zarabia w ten sposób, ale...
Jak tego nie popierasz, powiedz jej.
Też ci to nie pasuje, prawda?
Czemu się tak zachowuje? Czemu jest taka...
Co się jej stało, Ella?
- Ugryzł ją wampir. - Czyżby?
Jakiś chłopak do ciebie. Przegoniłam go.
Przeczytał twoje opowiadanie.
- Jakie opowiadanie? - To, co zawsze.
O domu opieki i o tym, jak uratowała mnie siostra.
To praca domowa.
Czasami mnie przerażasz.
- Nie rób tego. - Nie będę.
- Świetna historia. - Dzięki.
Ale mieliśmy napisać prawdę.
Nie napisałam tego do szkoły.
Tylko dla ciebie.
Nie chcę już kłamać.
Coś musi się zmienić.
Ale to?
To powalone.
Pomyślałam... że jeśli ci powiem, to wszystkie mury runą.
Tak.
Myślę, że przez opowiadanie, wyrażasz krzywdy, które cię spotkały.
Czemu nie powiesz prawdy?
Nazywam się Eleanor Webb. Powierzyłam ci sekret.
Powiedziałam, jak żyję.
Witaj.
Nastawisz płytę?
Nosi tytuł "Nacht und Traume".
Pokój z tobą. Niech otoczy cię światło.
Powinien pan to przeczytać.
Zadaję to co roku.
Prosta autobiografia. I nagle dostaję taką perełkę.
Jakby Edgar Allan Poe był z Mary Sheley
i mieli to niezwykłe dziecko.
"Historia moich narodzin, życia i śmierci, począwszy od 1804 r.". Żartujesz.
Gdyby to była fikcja, powiedziałabyś, że to mroczne, namiętne, brutalne, chore,
świetne opowiadanie.
Ale pisze, że taka już jest.
Co pozwala mi przypuszczać, że coś jest na rzeczy.
To bardzo skryte dziecko.
Najwyraźniej chce coś przekazać. Włożyła w to sporo pracy.
Ten charakter pisma. I słownictwo. Kto teraz tak pisze?
"Gdy tylko zapadł zmrok, wampir powrócił".
Kapitan Ruthven wyczekiwał najgorszego.
Przechowałem pierścienie.
- Przebacz mi, przyjacielu. - Od przebaczania są Chrześcijanie.
Moi bogowie są starsi. Bardziej okrutni.
Umarłeś.
Czyż to nie śmierć prowadzi do życia wiecznego?
Posłałem cię po wodę.
I wtem poznałem świętego, który nie nosi imienia.
Oto co się dzieje...
- Kiedy? - Kiedy się o to modlisz.
Zobaczyłem świat innymi oczami.
Wszystko było źródłem cudów.
Lecz miało to swą cenę.
Utraciłem duszę.
Ceną mego istnienia jest ofiara.
Złożona...
Złożona z krwi.
Jego krew należy do ciebie.
Pij, mój synu.
Mój żywot jest okrutny.
Ale ma swoje zalety.
Stajesz się... nieśmiertelny.
Oddałbym duszę, by stać się tobą.
Niech się stanie.
Jedynie ci, którzy gotowi są na śmierć, dostąpią życia wiecznego.
- Cześć. - Na pięterko?
Dzięki.
Miłej zabawy.
Halo?
- Panie Minton. - Co u ciebie, Noel?
- Jestem aresztowany? - Nie.
Próbuję dowiedzieć się czegoś o naszej uczennicy - Eleanor Webb.
- Podała ten adres. - Wszystko z nią w porządku?
Chcemy ustalić spotkanie z osobami, które mają na uwadze jej dobro.
Jasne.
- Zastałem jej rodziców? - Musisz porozmawiać z Claire.
To starsza siostra Eleanor. Opiekuje się nią.
- Zastałem ją? - Nie, jest... zajęta.
To nie tak jak myślisz. To interes Claire.
Zdjęła dziewczyny z ulicy.
Eleanor napisała opowiadanie,
z którego wynika, że mieszka z wampirami.
Przekaż ten list Claire i powiedz jej,
że ma czas do końca dnia, bo inaczej powiadomię
opiekę społeczną i policję.
Cholera.
Więc Darvell dał mapę i wskazał przejście twojej matce?
Nie, kapitanowi Ruthvenowi.
Mama dostrzegła szansę i z niej skorzystała.
Dziwka!
Ukradła mapę i ruszyła nocą w nieznaną przyszłość.
A potem dotarła do tych ruin... gdzie ugryzł ją wampir?
Nie dałam pani tego opowiadania. Zdradzono mnie.
Możesz wyjść w każdej chwili.
Kiedy Clara po ciebie wróciła?
Gdy miałam 16 lat.
Co robiła w międzyczasie?
- Nigdy mi nie powiedziała. - Naprawdę?
Powiedziała, że nie pamięta, ale myślę, że kłamie.
Jej życie opiera się na kłamstwie.
Wychowałam się w sierocińcu, gdzie nauczono mnie mówić prawdę.
Jest was więcej?
Nikogo takiego nie spotkałam. Clara nie mówiła o innych.
Myślę, że zostałyśmy we dwie.
- Jak często się żywisz? - Wolałabym o tym nie mówić.
To mniej przyjemna część bycia nieśmiertelnym, prawda?
Skoro mi pani nie wierzy, to skąd te wyrzuty?
Jak możesz mieć 200 lat?
Jakim cudem?
Widzi pani... to skomplikowane,
ponieważ mogę to udowodnić tylko z biegiem czasu.
Za 30, 40 lat,
jak będzie pani przycinać róże i siedzieć na wózku,
podejdę do bramy ogrodowej, by rzec: "Cześć, Morag".
I nic się nie zmieni.
Wciąż będę mieć 16 lat.
I wtedy pani to zrozumie. Zaboli to panią.
A ja powiem: "Pokój z tobą". I ulżę pani cierpieniom.
Czemu nie zrobisz tego teraz? Nie jestem silna. Pokonałabyś mnie.
Nie jest pani gotowa.
Jak to robisz?
Gdzie twoje kły?
- Czemu światło cię nie zabija? - Jak mogłeś dać im moje opowiadanie?
- Napisałam je dla ciebie. - Jak zabijasz?
Jeszcze nigdy...
Ludzie muszą się zgodzić. Muszą tego chcieć.
- Pragnąć śmierci? - To musi być...
- A kto pragnie śmierci? - Czasem śmierć uwalnia ludzi.
- Więc jesteś moralna. - Nie.
- Jestem bezlitosna. - Gówno prawda.
"Mam 206 lat, pamiętam wszystko. To ogromne brzemię".
To żałosne.
Moja mama wyprawia mi imprezę urodzinową.
To nie do końca impreza, bo zapraszam tylko ciebie.
- Przyjdziesz? - Tak.
Fajnie.
- Cześć. - Wszystkiego najlepszego.
To dla ciebie.
Muszę cię zapraszać do środka?
No to wchodź.
- Witaj ponownie, Ella. - Cześć.
Jeśli chcesz, to możesz spróbować.
Liczyłem na bardziej oficjalne spotkanie, z doradcą szkolnym i Eleanor.
Więc w czym problem? Nigdy nie miała problemów w szkole.
Napisała opowiadanie o swoim życiu i jest przekonana, że to prawda.
Raczej to pani nie ucieszy, ale opisuje panią
jako swego rodzaju wampira.
Ma wielką wyobraźnię.
Oby miała same piątki.
- Czy ktoś jeszcze to czytał? - Jest pod pani opieką?
Pewnie ten chłopak.
To spora odpowiedzialność dla kogoś tak młodego.
Radzę sobie, dziękuję.
Więc zastrzeliłam tego drania Ruthvena, podwędziłam mapę i co dalej?
- Nie zdradziła. - Bo jej nie powiedziałam.
- Możemy ustalić bardziej formalne... - Widziałam, że nie zginął.
Mogłam go wtedy zabić, ale miałam litość.
Wrócimy do tego, co zrobił.
Ale może najpierw opowiem, jak to było ze mną?
- Dobrze. - Było wspaniale.
Potrafiłam przejrzeć każde kłamstwo, miałam wiecznie młode płuca.
Poczułam, że całe moje nędzne życie, sprowadzało się do tej chwili.
To było proste.
- Gdzie Ruthven? - Nie był wart twego daru.
Ukradłaś to?
Więc jesteśmy złodziejami? Kradniemy czas?
Kupujemy go.
Za krew.
Jesteśmy bractwem.
Nie ma wśród nas kobiet.
- Jakie jest jej urodzenie? - Niskie.
- Czym się zajmowała? - Jakoś sobie...
Byłam ladacznicą.
To już przeszłość.
Niektóre rzeczy są wieczne.
Miałeś znaleźć mężczyznę czystej krwi, który wesprze działania bractwa.
A co robicie?
Jesteśmy szponami sprawiedliwości.
Co byś zrobiła z takim darem?
Karała tych, którzy prześladują słabych. Ukróciła władzę mężczyzn.
Nie może przeżyć.
Nie mamy wyboru, chyba że złamie kodeks.
- Nie ma dla ciebie miejsca wśród nas. - Masz nikczemną naturę.
Nie wstawisz się za mną?
Wygnali mnie.
Pojęłam, że nieśmiertelność jest nie do zniesienia w pojedynkę.
Więc wróciłam.
Patrzyłam, jak dorasta moja córka.
Łączyła mnie z tym, co żywe.
Wracaj spać!
Ty!
Szybciej.
Przez Eleanor złamałam ich kodeks.
- Jak to zrobiłaś? - Kobiety nie mogą tworzyć.
Wzięłam córkę na wyspę, by to coś ją ocaliło.
Czekała nas za to śmierć.
Popełniłam straszny błąd.
Byłam litościwa. Pozwoliłam Ruthvenowi żyć.
Eleanor!
Pozdrów ode mnie matkę.
- Przywitaj się z powolną śmiercią. - Eleanor!
Przywitaj... dziwko.
Nie!
Giń!
Teraz wiesz wszystko.
Nigdy nie jestem litościwa. A wiedza to zła rzecz.
Gdy przyszłam na ten świat, było siedem planet.
Neptuna jeszcze wtedy nie odkryto, więc nikt w niego nie wierzył.
Niebo i Ziemia pełne są rzeczy, których nie rozumiemy.
Przez rok brałem chemioterapię.
Sporo przeleżałem w łóżku, więc zrobiłem to.
To ty. Obok Słońca.
Tam, gdzie ciepło i jasno.
A to ja.
Tam, gdzie światło ledwo dociera.
I gdzie jest zimno.
A czas strasznie się wlecze.
Nie jesteś zimna.
Co nie podlega czasowi... jest zimne.
Jak mnie teraz pocałujesz... będę żyć wiecznie?
Przepraszam!
Czekaj!
Zatrzymaj się!
Czemu zawsze uciekasz?
- Jak ze mną zostaniesz, umrzesz. - I tak umieram.
Nie oferuję ci życia. Rozumiesz to?
Będziesz zabijać.
- Za zgodą, jak ty. - To wciąż potworne.
Zostawisz wszystko za sobą.
Prócz ciebie.
Prezent ode mnie, otwórz go. Zaczekaj, aż zapukam.
Kevin?
Przejdziemy się do...
Tutaj jesteś. Zamartwiałem się. Claire jest wkurzona.
Wprowadzam zmiany. Odesłałem dziewczyny do domów.
Kupiłem im bilety na pociąg. To będzie zwykły dom.
- Odchodzę. - O czym ty mówisz?
Co ty sobie wyobrażasz?
Mówisz nauczycielowi, kim jesteśmy.
Rzygać mi się chce, gdy tak do mnie mówisz!
Jak śmiesz nas narażać?! Opowiedziałaś mu naszą historię!
Musiałam wysłuchiwać jego biadolenia o twoich fantazjach.
Powtarzał, że cię zaniedbuję! Ciebie, Eleanor!
Przestań!
Złamałaś naszą główną zasadę!
- A jeśli to mnie wyzwoli? - Nie!
To zabronione. Kto zna prawdę, musi umrzeć.
- Wymyśliłaś to, by mnie izolować. - By cię chronić!
Ty głupia, pierdolona dziwko, nienawidzę cię!
Nie, zostaw ją!
Wracaj, Ella!
- Eleanor! - Claire!
- Nie możesz odejść! - Tylko pogarszasz sprawę!
To niebezpieczne, Eleanor! Nie możesz odejść!
Zostaw ją!
- Nie możesz odejść! - Clara!
- Ma prawo odejść! - Nie!
- Wie pani, gdzie mieszka? - Myślę, że w hotelu na nabrzeżu.
- Ufa pani? - Może.
- Nigdy jej nie okłamałam. - To dobrze.
- Co z nią będzie? - Pojedzie w bezpieczne miejsce.
Chcemy tylko porozmawiać.
- Powiedziałaś chłopakowi? - Nie!
Wiesz, co spotka tych, którzy wiedzą!
Nie rób tego!
To niczym śmiertelny wirus. Trzeba go zniszczyć.
- Proszę, nie! - Wiem, gdzie mieszka.
Nie rób tego! Nie idź!
Clara!
Cześć... Frank.
Gdzie Eleanor?
Ma dla ciebie wiadomość. Wpuścisz mnie?
Więc będziesz musiał wyjść.
Przyznaję, że jesteś w jej typie.
Poważny, głupi i pociągający... niczym para butów.
Wiedziałem, że podejmiesz walkę.
To proponujesz, Frank?
Walkę?
Śmiało. Wykończ mnie.
Wciąż mam przewagę.
I tak cię zostawi.
Frank! Clara tam idzie!
Nie otwieraj drzwi, nie wpuszczaj jej. Utknęłam tu. Złapała mnie.
- Nie daj się złapać. - Za późno, najdroższa.
Przenigdy ci tego nie wybaczę!
- Eleanor, co tu się dzieje? - Musi pani powstrzymać Clarę!
Ci panowie jej szukają, gdzie ona jest?
Jest tutaj.
Powiedz prawdę, Eleanor. Coś strasznego spotkało Kevina.
- Clara Webb? - Kto mówi?
Dobrze wiesz, kurwo.
- Zaopiekuję się Eleanor. - Ella!
Panowie są z policji, Eleanor. Przyszli ci pomóc.
Musimy pojechać do Franka!
Tak, ale najpierw do lekarza. Nie uciekaj, Eleanor!
Co robicie? Musimy pojechać do Franka!
Po co te kajdanki? To dziecko!
Eleanor, idę z tobą.
Cały czas będę przy tobie. Nie musisz się bać.
Oczywiście, że nie.
To zaszczyt cię poznać, Eleanor.
- Myślałam, że zostałyśmy we dwie. - Pewnie mówiła o bractwie.
- O czym wy mówicie? - Darvell.
Tak sobie ciebie wyobrażałam.
Pomóż mi.
Gdzie nas zabieracie, bo minęliśmy posterunek i szpital?
Poważnie, gdzie jedziemy?
Eleanor!
- Ella! - Mamo!
Zabiją cię, Ella! Darvell, wypuść ją!
Mamo!
Teraz ci pokażę, dziwko.
Tak!
O mój Boże! Zabiłeś ją!
Nic nie jest aż tak proste.
Mamo!
A teraz oczyszczę świat!
- Mamo! - Nie!
Uspokój się.
- Kim jesteście? - Powiedziałem coś!
Nie cierpię beczących bab.
Niech cię szlag.
Śledziłem cię przez wiele lat.
Zabijałaś gotowych na śmierć. To wielce litościwe.
Zostałaś potępiona w momencie, gdy stworzyła cię Clara.
Nasz kodeks mówi, że kobiety nie mogą tego robić.
W jej opowieściach... jesteś wspaniały.
Miałeś w sobie litość i szacunek.
Dałeś jej życie.
Ukradła je.
- Proszę. Powstrzymaj go. - Zabiła jednego z naszych braci.
- To niewybaczalne. - Nie idź...
Niesamowite, że dwie dziewczynki bez pieniędzy i umiejętności,
uciekały wam przez wieczność.
Przytrzymaj ją!
Nie, nie, nie...!
Przynieś go!
Liczy się tylko tu i teraz.
To twoja ostatnia noc, wiedźmo.
To ostrze pochodzi z Bizancjum. Pamiątka z krucjat.
Zapewni ci wieczny odpoczynek.
Poznaliśmy się na takiej plaży.
Ale pojechałam z Ruthvenem, ku memu przekleństwu.
Lecz to ty byłeś... perłą.
Dziwka do końca próbuje swoich sztuczek.
Czyń honory.
Możecie zrobić mi, co chcecie, ale uwolnijcie ją, proszę!
- Przytrzymaj ją. - Błagam cię, Darvell!
- Przytrzymaj, powiedziałem! - I tak zginie! Sama nie przeżyje!
Eleanor! Moje dziecko!
Zaprawdę jesteś wspaniały.
Śledziłem was przez lata. Uparcie jak osioł.
Gdybym to nie ja was znalazł, byłybyście martwe.
Co zrobią pozostali?
Kodeks bractwa jest niezmienny.
- Przyjdą. - Ze szponami sprawiedliwości.
- Będzie z nami podróżował? - Nie idziesz z nami.
Co?
Puszczam cię.
Nie możesz być ze swoją matką przez całe życie, prawda?
No bierz.
Chodź tu.
Zmiataj.
Patrz w przyszłość i nie oglądaj się za siebie.
Zawsze.
Instynkt mówi ci, byś polowała na silnych
i chroniła słabych.
Chciałbym tego spróbować.
Żyj jak chcesz, to nie moja sprawa.
Gdybyś mógł mieć wszystko, co byś wybrał?
Twoje wybaczenie?
W swoim czasie. Może.
A twoje towarzystwo?
Mamy czas.
Boję się.
Nie musisz.
Jestem Eleanor Webb.
Rzuciłam swoją opowieść na wiatr, więcej do niej nie wrócę.
Oto zaczyna się nowa.